Οι εκλογές πλησιάζουν με τον Κυριάκο Μητσοτάκη να παραμένει κυρίαρχος του πολιτικού παιχνιδιού. Mοναδικό ερώτημα αν θα καταφέρει και πάλι να οδηγήσει τη ΝΔ σε αυτοδυναμία.
Οι πολιτικοί του αντίπαλοι, από την αντιπολίτευση αλλά και από τους κόλπους της κεντροδεξιάς παράταξης, πασχίζουν να βρουν ένα μεγάλο πολιτικό θέμα που θα μπορούσε να φθείρει ουσιαστικά τον Μητσοτάκη και τη ΝΔ, για να ανατραπεί το πολιτικό σκηνικό.
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΑΜΠΑΝΗ*
Σ' αυτή την προσπάθεια μετατρέπουν ακόμη και μείζονα εθνικά θέματα σε αντιπολιτευτικές «σημαίες». Πολλοί ήταν αυτοί που βιάσθηκαν να περιγράψουν ως ήττα της εθνικής πολιτικής την επικύρωση του παράνομου τουρκολιβυκού μνημονίου από την Ανατολική Λιβύη του Χαφτάρ.
Σε ανάλογο κλίμα ασκείται κριτική για το καλώδιο ενεργειακής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου (GSI). Οι επικριτές της κυβέρνησης φαίνεται να προεξοφλούν αποτυχία της Ελλάδας απέναντι στις προσπάθειες της Άγκυρας να παρεμποδίσει τις θαλάσσιες έρευνες για το καλώδιο.
Από τη μία πλευρά, σύσσωμη σχεδόν η αντιπολίτευση εργαλειοποιεί την εξωτερική πολιτική αναζητώντας απεγνωσμένα ένα βολικό αφήγημα. Ο Νίκος Ανδρουλάκης και το ΠΑΣΟΚ κατηγορούν ευθέως το Μέγαρο Μαξίμου ότι ασκεί εξωτερική πολιτική «χωρίς σχέδιο και διορατικότητα», περιορίζοντας τη διπλωματία σε «ρηχή και επικοινωνιακή» διαχείριση.
Την ίδια στιγμή, κόμματα στα δεξιά της Νέας Δημοκρατίας, όπως η “Νίκη” κραυγάζουν περί δήθεν «εθνικής ήττας» με αφορμή το τουρκολιβυκό. Δυνάμεις της Αριστεράς μιλούν ανοιχτά για «ναυάγιο» της εθνικής στρατηγικής, κατηγορώντας την κυβέρνηση ότι έχει μετατρέψει τη χώρα σε «προκεχωρημένο φυλάκιο» των ΗΠΑ και ότι υποχωρεί συστηματικά απέναντι στην Άγκυρα.
Κριτική και επικρίσεις εκ των έσω
Το πλέον οδυνηρό είναι η πολεμική που αναπτύσσεται εκ των έσω. Είδαμε τον πρώην πρωθυπουργό Αντώνη Σαμαρά να εξαπολύει σκληρή, σχεδόν ισοπεδωτική κριτική, αφήνοντας διαρκώς αιχμές περί πολιτικής «υποκλίσεων» και «μειοδοσίας», μιλώντας για ψευδαισθήσεις εφησυχασμού απέναντι στην Τουρκία.
Σε αντίστοιχο, αν και πιο θεσμικό μήκος κύματος, ο Κώστας Καραμανλής εξέφρασε τις δικές του βαθιές ανησυχίες για την πορεία των ελληνοτουρκικών και συνολικά της εξωτερικής μας πολιτικής, τηρώντας εμφανείς αποστάσεις από τους κυβερνητικούς χειρισμούς.
Είναι πραγματικά θλιβερό να βλέπει κανείς ιστορικά στελέχη της παράταξης να συντάσσονται με το αφήγημα μιας αντιπολίτευσης που επενδύει αποκλειστικά στην καταστροφολογία.
Τουρκολιβυκό μνημόνιο και GSI
Ομως η πραγματικότητα διαψεύδει όσους φαντάζονται εθνικές ήττες. Στο ζήτημα του τουρκολιβυκού μνημονίου, η κυβέρνηση και ο Κυριάκος Μητσοτάκης προσωπικά έδωσαν μια μεγάλη διπλωματική μάχη με απόλυτη επιτυχία. Εξασφάλισαν την αμέριστη στήριξη των ελληνικών θέσεων όχι μόνο από την Ευρώπη, αλλά και από τις Ηνωμένες Πολιτείες, την Αίγυπτο, καθώς και από σημαντικές χώρες του Περσικού Κόλπου, απομονώνοντας πλήρως την Τουρκία στο συγκεκριμένο ζήτημα.
Ιδιαίτερα η ιστορική παρέμβαση του Κυριάκου Μητσοτάκη στον ΟΗΕ απέδειξε στη διεθνή κοινότητα με τον πλέον εμφανή τρόπο πόσο παράλογη και παράνομη είναι η συμφωνία Τουρκίας - Λιβύης. Κρατώντας τους χάρτες της αυθαίρετης τουρκολιβυκής οριοθέτησης στο χέρι, ο Έλληνας πρωθυπουργός αποδόμησε πλήρως το τουρκικό αφήγημα.
Όσον αφορά το καλώδιο ηλεκτρικής διασύνδεσης Ελλάδας - Κύπρου (GSI), η κυβέρνηση αναζητεί σταθερά μια λογική λύση για να προχωρήσει αυτό το εξαιρετικά σημαντικό έργο, χωρίς να προκληθεί αχρείαστη αντιπαράθεση, ή ακόμη χειρότερα, ένα θερμό επεισόδιο με την Τουρκία. Έχει ήδη συνάψει ισχυρή συμφωνία συνεργασίας με πολυεθνικό γαλλικό όμιλο για τις εργασίες.
Η εθνική γραμμή είναι σαφέστατη: Σε καμία απολύτως περίπτωση δεν πρόκειται η Αθήνα να ζητήσει την αδειοδότηση που θέλουν οι Τούρκοι, προκειμένου να νομιμοποιήσουν τις δικές τους ανυπόστατες αξιώσεις.
Αχρείαστο ρίσκο
Όσοι ανεύθυνα ζητούν από την κυβέρνηση να κάνει κάποιου είδους επίδειξη ισχύος και να προκαλέσει την Τουρκία, θα πρέπει να εξηγήσουν στον ελληνικό λαό τι ακριβώς ζητούν: Να στείλουμε πολεμικά πλοία για να συνοδεύσουν το ερευνητικό σκάφος και να μπούμε σε μια περιπέτεια θερμού επεισοδίου με την Τουρκία;
Θα επιθυμούσαν να ρισκάρουμε έναν ελληνοτουρκικό πόλεμο και μια εντελώς αβέβαιη διαιτησία από τον Λευκό Οίκο του Τραμπ, μόνο και μόνο για να αποδυναμωθεί ο Μητσοτάκης και να χάσει την πολιτική κυριαρχία του;
Σε όλα υπάρχουν όρια. Όσοι θέλουν να αμφισβητήσουν τον Μητσοτάκη, ας το κάνουν με σοβαρή κριτική, επιχειρήματα, προτάσεις και πολιτικά προγράμματα. Έχει ιστορικά αποδειχθεί ότι είναι ολέθριο για την Ελλάδα να μετατρέπεται η εξωτερική πολιτική της σε πολιτικό εργαλείο για την εξυπηρέτηση μικροπολιτικών και προσωπικών σκοπιμοτήτων.
Υστερόγραφο: Όσοι υπερπατριώτες επιμένουν ότι η ελληνική εξωτερική πολιτική πρέπει να υιοθετεί μαξιμαλιστικές θέσεις, καλά θα κάνουν να ανατρέξουν σε παραδείγματα από το σχετικά πρόσφατο παρελθόν, για να αντιληφθούν πόσο εσφαλμένες και επικίνδυνες είναι αυτές οι αντιλήψεις.
Τι κέρδισε, άραγε, η Ελλάδα το 1992 από την απόρριψη εκ μέρους του Αντώνη Σαμαρά του συμβιβαστικού πακέτου Πινέιρο για το θέμα των Σκοπίων; Πόσο ωφέλησε τη διεθνή θέση της χώρας ο εγκλωβισμός επί σειρά ετών σε ανελαστικές και ανεδαφικές θέσεις; Πόσο διπλωματικό κεφάλαιο σπαταλήθηκε για να πάρουν κάποιοι το χρίσμα του «μακεδονομάχου»;
Οι Έλληνες πολίτες ας έχουν κατά νου αυτό και άλλα ιστορικά παραδείγματα, κάθε φορά που βλέπουν τους παλιούς «μακεδονομάχους» να μετατρέπονται σε... «τουρκοφάγους» και να διεκτραγωδούν φανταστικές εθνικές ήττες για να υπονομεύσουν τον Μητσοτάκη...
*Οικονομολόγος, πρώην στέλεχος τραπεζών
