Μέσα από «χαριτωμένα» βίντεο στα social media ο Αντώνης Σαμαράς προσπαθεί τώρα να επικοινωνήσει με τους ψηφοφόρους και με τον κόσμο της ΝΔ, χωρίς ακόμη να έχει ανακοινώσει την ίδρυση κόμματος με το οποίο θα μετάσχει στις επόμενες εκλογές.
Φαίνεται ότι αντιλαμβάνεται το μεγάλο κενό στην πολιτική του παρουσία από τότε που αποφάσισε να απομακρυνθεί από το κόμμα που τον ανέδειξε: Δεν έχει εξηγήσει γιατί θέλει να στερήσει την αυτοδυναμία από τη ΝΔ, αδιαφορώντας για τις επιπτώσεις στην πολιτική σταθερότητα -και γενικότερα στη χώρα.
Ποιον τελικά μισεί περισσότερο ο πρώην πρωθυπουργός, ώστε να προχωρήσει στην ίδρυση κόμματος για να επιτύχει αυτό που ο ίδιος αντιλαμβάνεται ως προσωπική δικαίωση, αλλά αδιαφορώντας πόσο αυτό το πολιτικό εγχείρημα θα πλήξει την κυβερνητική σταθερότητα;
Του ΓΡΗΓΟΡΗ ΣΑΜΠΑΝΗ*
Τις τελευταίες ημέρες, ο Αντώνης Σαμαράς επιλέγει να πολιτευτεί μέσα από σκηνοθετημένα βίντεο στα κοινωνικά δίκτυα, συνομιλώντας με στενό του συνεργάτη. Αντί να καταθέτει μια ολοκληρωμένη πολιτική πλατφόρμα, αναλώνεται σε καυστικά σχόλια και ειρωνείες, αφήνοντας αιχμές κατά του πρωθυπουργού Κυριάκου Μητσοτάκη και της Ντόρας Μπακογιάννη.
Σχολιάζοντας την πρόσφατη κριτική που του ασκείται μετά τη διαγραφή του, φτάνει στο σημείο να παρομοιάζει τα επιχειρήματα της κυβέρνησης με εκείνα του θρυλικού... «προέδρου του Εδεσσαϊκού». Όταν δε ερωτάται για την πτώση των ποσοστών της ΝΔ στις δημοσκοπήσεις, νίπτει τας χείρας του, λέγοντας «εγώ πού κολλάω;» Σαν να αγνοεί τη δική του μακροχρόνια υπονόμευση της παράταξης.
Γιατί την Ντόρα;
Το αποκορύφωμα της πολιτικής μικροπρέπειας, ωστόσο, αποτυπώνεται στον τρόπο με τον οποίο αντιμετωπίζει τη Ντόρα Μπακογιάννη. Με απαξίωση σχολιάζει πως «δεν έχει συνέλθει ακόμα» από την ήττα της το 2009, προτρέποντάς την «να τα βρει πρώτα με τον αδελφό της».
Η ειρωνεία του κ. Σαμαρά προσκρούει στην ίδια την ιστορία. Το 2009, η Ντόρα Μπακογιάννη, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη καμπή για τη Νέα Δημοκρατία, έβαλε την ενότητα της παράταξης πάνω από τις προσωπικές της πολιτικές φιλοδοξίες. Προκειμένου να μη διασπάσει το κόμμα, δέχτηκε την εκλογή προέδρου από τη βάση. Η στάση αυτή αποτελεί την απόλυτη αντιδιαστολή με τη διαχρονική συμπεριφορά του Αντώνη Σαμαρά, ο οποίος ουδέποτε δίστασε να θυσιάσει την ενότητα στον βωμό του εγωκεντρισμού του.
Η ιστορία δεν παραγράφεται
Αν κάποιος αναλύσει την πολιτική διαδρομή του πρώην πρωθυπουργού, διαπιστώνει ότι οι κορυφαίες πολιτικές του αποφάσεις ωθούνταν σταθερά από προσωπικά κίνητρα. Η ιστορία δεν παραγράφεται και τα γεγονότα είναι αμείλικτα:
- Η ανατροπή του 1993: Ο Αντώνης Σαμαράς ανέτρεψε την κυβέρνηση του Κωνσταντίνου Μητσοτάκη, την πρώτη κυβέρνηση της μεταπολίτευσης που επιχείρησε να εφαρμόσει πραγματικές φιλελεύθερες και εκσυγχρονιστικές μεταρρυθμίσεις. Όπως είχε δηλώσει τότε ο Κ. Μητσοτάκης, ο Σαμαράς προχώρησε σε μια «μεγάλη προδοσία του 47% του ελληνικού λαού», βάζοντας τις φιλοδοξίες του πάνω από τις ανάγκες της χώρας και της οικονομίας, που διψούσε για εξυγίανση.
- Η εθνική ζημιά στο Μακεδονικό: Ως υπουργός Εξωτερικών, τίναξε στον αέρα τον ευπρόσωπο συμβιβασμό του «πακέτου Πινέϊρο». Προτίμησε να καλλιεργήσει ένα προσωπικό εθνικιστικό προφίλ, εγκλωβίζοντας τη χώρα σε ένα διπλωματικό αδιέξοδο που στοίχισε ακριβά στο εθνικό κεφάλαιο.
- Ο οπορτουνισμός των μνημονίων: Ως αρχηγός της ΝΔ, ύψωσε το λάβαρο των «Ζαππείων» και του αντιμνημονιακού αγώνα. Έφτασε να διαγράψει βουλευτές - μεταξύ των οποίων και τη Ντόρα Μπακογιάννη - επειδή ψήφισαν μέτρα για να σωθεί η χώρα από την άτακτη χρεοκοπία. Αργότερα, ως πρωθυπουργός εφάρμοσε τις ίδιες πολιτικές, έχοντας όμως ήδη νομιμοποιήσει την αντιμνημονιακή υστερία που έστρωσε το χαλί στον Αλέξη Τσίπρα και έφερε τη χώρα στο χείλος του γκρεμού το 2015.
- Το κλείσιμο της Αγροτικής Τράπεζας: Παρότι είχε περιληφθεί ρητή δέσμευση για το μέλλον της ΑΤΕ στην προγραμματική συμφωνία με το ΠΑΣΟΚ, ο Αντ. Σαμαράς αθέτησε τις δεσμεύσεις του και έλαβε μια καταστροφική απόφαση για το τραπεζικό σύστημα και την αγροτική μας οικονομία, παραδίδοντας την τράπεζα στην Πειραιώς.
Η ανάγκη για σταθερότητα και ο ρόλος Μητσοτάκη
Σήμερα, βρισκόμαστε σε ένα διεθνές περιβάλλον που φλέγεται. Η αβεβαιότητα, οι γεωπολιτικές αναταράξεις, οι πόλεμοι στη γειτονιά μας και οι παγκόσμιες οικονομικές πιέσεις συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό. Σε αυτή την κρίσιμη συγκυρία, είναι πιο σημαντικό από κάθε άλλη φορά να παραμείνει στο τιμόνι της Ελλάδας ο Κυριάκος Μητσοτάκης.
Ο σημερινός πρωθυπουργός έχει αποδείξει ότι μπορεί να κρατήσει το τιμόνι της χώρας σταθερό μέσα σε αλλεπάλληλες κρίσεις. Έχει επαναφέρει τη χώρα σε τροχιά ανάπτυξης, ανακτώντας την επενδυτική βαθμίδα και την αξιοπιστία της Ελλάδας στο εξωτερικό.
Το να επιχειρεί κανείς σήμερα, υποκινούμενος από προσωπικά απωθημένα, να στερήσει την αυτοδυναμία από τη Νέα Δημοκρατία, ισοδυναμεί με πράξη εθνικής ανευθυνότητας. Ο κίνδυνος είναι προφανής: Να βρεθεί η χώρα σε μια παρατεταμένη περίοδο πολιτικής αστάθειας, εγκλωβισμένη σε αναποτελεσματικές κυβερνήσεις συνεργασίας που δεν θα μπορούν να πάρουν τις γρήγορες και κρίσιμες αποφάσεις που απαιτούν οι καιροί.
Ο Αντώνης Σαμαράς οφείλει να αναρωτηθεί ποια θα είναι η τελική του παρακαταθήκη. Θα μείνει στην ιστορία ως ο πολιτικός που δίχασε την παράταξή του και έθεσε σε κίνδυνο την πορεία της χώρας δύο φορές; Ο βίος και η πολιτεία του κρίνονται ήδη.
*Οικονομολόγος, πρώην στέλεχος τραπεζών
** Τα ενυπόγραφα άρθρα εκφράζουν προσωπικές απόψεις των αρθρογράφων
