Η πορεία του Τσάρλι Χίτον από το παγκόσμιο φαινόμενο του Stranger Things σε έναν από τους πιο σκοτεινούς κύκλους του Industry μοιάζει σχεδόν κινηματογραφική: δύο φινάλε που τέμνονται, ένα κλείσιμο δεκαετίας και μια είσοδος που οδηγεί ευθύς σε (σκηνικό) θάνατο.
Ο Χίτον αποχαιρετούσε την Ατλάντα, όπου για χρόνια γυριζόταν η σειρά του Netflix, όταν έμαθε ότι κέρδισε τον ρόλο του Τζιμ Ντάικερ, ενός δημοσιογράφου που ερευνά οικονομική απάτη στη σκληρή, αδυσώπητη πραγματικότητα του χρηματοπιστωτικού Λονδίνου.
Αν στο "Stranger Things" οι ήρωες αντιμετώπιζαν τέρατα από το Upside Down, στο "Industry" τα τέρατα είναι πιο γήινα: εξουσία, εθισμοί, χρήμα, αυτοκαταστροφή.
Η συμμετοχή του ήταν εξαρχής περιορισμένη. Ο χαρακτήρας του εμφανίζεται από τα πρώτα λεπτά της τέταρτης σεζόν και οδηγείται γρήγορα σε μια καταστροφική πορεία, με αποκορύφωμα έναν θάνατο έπειτα από ένα ξέφρενο, ναρκωτικό παραλήρημα δίπλα στον Ρίσι, έναν από τους πιο χαοτικούς και ηθικά διαβρωμένους χαρακτήρες της σειράς, τον οποίο υποδύεται ο Sagar Radia.
Η σκηνή λειτουργεί ως καταλύτης και για τον ίδιο τον Ρίσι, που, ήδη διαλυμένος από τον τζόγο και προσωπικές απώλειες, επιχειρεί να βάλει τέλος στη ζωή του. Επιβιώνει, αλλά η πτώση του είναι πλέον οριστική σε ηθικό επίπεδο.
Η ειρωνεία είναι ότι ο Χίτον γνώριζε το τέλος του χαρακτήρα του πριν καν εξασφαλίσει τον ρόλο. Για την οντισιόν του κλήθηκε να διαβάσει ακριβώς την τελευταία σκηνή του Τζιμ, έναν καταιγιστικό διάλογο γεμάτο χρηματοοικονομική ορολογία και ναρκωτική ένταση. Το κείμενο ήταν τόσο πυκνό και τεχνικό, που η διαδικασία αποδείχθηκε εξαντλητική.
Ωστόσο, αυτή η πίεση, ο εκνευρισμός και το αίσθημα αδικίας που ένιωσε προσπαθώντας να μάθει μέσα σε δύο ημέρες τεράστιες ποσότητες διαλόγου, τροφοδότησαν την ερμηνεία του. Οι δημιουργοί της σειράς, Mickey Down και Konrad Kay, αναζητούσαν ακριβώς αυτή την ωμή, αποσυντονισμένη ενέργεια.
Η μετάβαση δεν ήταν μόνο καλλιτεχνική, αλλά και γεωγραφική και ψυχολογική. Μέσα σε λίγες ημέρες, ο Χίτον πέρασε από την Αμερική και το οικείο σύμπαν μιας σειράς στην οποία μεγάλωσε επαγγελματικά, σε ένα βρετανικό σετ με ήδη εδραιωμένη χημεία και ρυθμό.
Το "Industry" βασίζεται στον τόνο και στην ταχύτητα. Δεν απαιτεί από τον θεατή να κατανοεί κάθε τεχνικό όρο, αλλά απαιτεί από τον ηθοποιό να τον εκφέρει με απόλυτη πειστικότητα. Η παραγωγή δίνει έμφαση στην ενέργεια και την ένταση, συχνά κινηματογραφώντας με μεγάλους φακούς και επιτρέποντας αυτοσχεδιασμούς, εστιάζοντας περισσότερο στο συναίσθημα παρά στη σχολαστική συνέχεια.
Η τελευταία σκηνή του Τζιμ γυρίστηκε πράγματι στο τέλος των γυρισμάτων. Ήταν ένα διπλό φινάλε: και για τον χαρακτήρα και για τον Ρίσι. Η συνεργασία με τον συμπρωταγωνιστή του και η ελευθερία που έδωσε η σκηνοθεσία, μετέτρεψαν μια βαριά, διαλογική σκηνή σε εκρηκτική σύγκρουση δύο ανθρώπων στο χείλος της αβύσσου.
Παράλληλα, ο Χίτον αποχαιρετούσε οριστικά το "Stranger Things". Η σειρά ολοκληρώθηκε, αν και για πολλούς θεατές η αίσθηση τέλους δεν έχει ακόμη κατασταλάξει. Το καστ διατηρεί επαφή, και η συνειδητοποίηση ότι δεν θα επιστρέψουν στα γυρίσματα στα μέσα της χρονιάς, όπως συνέβαινε επί σχεδόν μια δεκαετία, έρχεται σταδιακά.
Το ενδεχόμενο μιας μελλοντικής αναβίωσης δεν μπορεί να αποκλειστεί. Άλλωστε, αρχικά είχε συζητηθεί ένα άλμα πολλών ετών ανάμεσα στις πρώτες σεζόν. Είκοσι χρόνια είναι πολύς χρόνος για οριστικές απαντήσεις.
Για την ώρα, όμως, η μετάβαση του Χίτον αποτυπώνει κάτι ουσιαστικό: το τέλος ενός παγκόσμιου franchise δεν σημαίνει παύση, αλλά μεταμόρφωση. Από τη νοσταλγική περιπέτεια ενηλικίωσης σε έναν κυνικό κόσμο ενηλίκων, ο ηθοποιός διένυσε μια διαδρομή που ξεκινά με αποχαιρετισμούς και κορυφώνεται με έναν σκηνικό θάνατο.
Δύο τέλη που λειτουργούν ως αφετηρία.
