Επιστροφή στις μινιμαλιστικές ρίζες του επιχειρεί ο οίκος Calvin Klein, με τη Veronica Leoni να αφήνει πίσω τα ευρήματα των προηγούμενων συλλογών και να εστιάζει στις καθαρές γραμμές, τα αυστηρά κοστούμια και τα εμβληματικά denim. Το εγχείρημα, όμως, σκοντάφτει σε ένα παράδοξο: η αισθητική αυτή έχει πλέον γίνει κοινός τόπος στη μόδα.
Η επιρροή που εξακολουθεί να ασκεί ο Calvin Klein στη μόδα και, ευρύτερα, στον τρόπο με τον οποίο ντυνόμαστε, έγινε εμφανής στην τελευταία επίδειξη του οίκου. Η Veronica Leoni, στην τέταρτη συλλογή της για το brand, επέλεξε αυτή τη φορά να αφήσει στην άκρη τα ευρήματα των προηγούμενων εμφανίσεών της και να επιστρέψει στην ουσία της Calvin Klein.
Απουσίασαν τα παιχνιδιάρικα underwear references και τα παράδοξα διακοσμητικά στοιχεία των πρώτων συλλογών. Στη θέση τους βρέθηκαν στενά κοστούμια, camisole tops, hipster παντελόνια και φορέματα με αυστηρές, καθαρές γραμμές. Ένα αμάνικο βραδινό φόρεμα έφερε βαθύ ντεκολτέ σε σχήμα U, ενώ μια λιτή ολόσωμη φόρμα είχε έναν ψηλό λαιμό που έμοιαζε με κασκόλ, με τις άκρες του να κινούνται πίσω από το σώμα.
Ακόμη και το denim, ένα από τα θεμέλια της ταυτότητας της Calvin Klein, αντιμετωπίστηκε σχεδόν σαν αφηρημένη σχεδιαστική φόρμα. Ξεθωριασμένο και αυστηρά ραμμένο, απομακρύνθηκε από την προφανή casual αισθητική για να ενταχθεί σε μια συνολικά πιο πειθαρχημένη εικόνα.
Πρόκειται για την κλασική γλώσσα της Calvin Klein: την πρόκληση που κρύβεται πίσω από μια σχεδόν πουριτανική απλότητα. Είναι η αισθητική που έκανε το όνομα του Calvin Klein συνώνυμο με τον αμερικανικό μινιμαλισμό και τη σεξουαλικότητα χωρίς υπερβολές. Η επιστροφή σε αυτή τη «ρίζα» μοιάζει, επομένως, σχεδόν αυτονόητη, ιδιαίτερα επτά χρόνια μετά την αποχώρηση του brand από τις πασαρέλες και περίπου 18 μήνες μετά την επιστροφή του.
Η φιλοδοξία ήταν εμφανής ακόμη και στον χώρο της επίδειξης. Τρία τεράστια γεωμετρικά γλυπτά από ανοξείδωτο ατσάλι του Walter De Maria κυριαρχούσαν στον χώρο, με ένα από αυτά να φέρει χαραγμένες τις λέξεις "truth" και "beauty". Η επιλογή λειτουργούσε σχεδόν σαν μανιφέστο για την αισθητική της συλλογής: όσο λιγότερα στοιχεία υπάρχουν, τόσο μεγαλύτερη σημασία αποκτά το καθένα.
Η αισθητική που έγινε κοινός τόπος
Και εδώ βρίσκεται το βασικό πρόβλημα. Η Calvin Klein επιστρέφει σε μια αισθητική που κάποτε ήταν δική της, όμως στο μεταξύ μια ολόκληρη γενιά σχεδιαστών και brands έχει χτίσει πάνω στην ίδια σχεδιαστική γλώσσα. Οι αναφορές σε Khaite, Fforme, Jil Sander και The Row έρχονται σχεδόν αυτόματα όταν βλέπει κανείς τη συλλογή.
Με άλλα λόγια, «όλοι μιλούν Calvin» πλέον. Και αυτό είναι ταυτόχρονα η μεγαλύτερη απόδειξη της επιρροής του οίκου και μία από τις μεγαλύτερες προκλήσεις του. Η μινιμαλιστική αισθητική των Calvin Klein έχει γίνει τόσο ενσωματωμένη στη σύγχρονη μόδα, ώστε είναι δύσκολο για το ίδιο το brand να την παρουσιάσει ξανά ως κάτι καινούργιο.
Η αναβίωση της αισθητικής των ’90s έχει, άλλωστε, κυριαρχήσει στη μόδα τα τελευταία χρόνια. Η επιστροφή στα λιτά ρούχα, η απομάκρυνση από την υπερβολική διακόσμηση και η ανάγκη για πιο αυστηρές φόρμες μοιάζουν να αντανακλούν και μια εποχή μεγαλύτερης αβεβαιότητας. Παράλληλα, η σειρά Love Story: John F. Kennedy Jr. & Carolyn Bessette έφερε ξανά στο προσκήνιο το χαρακτηριστικό στιλ της Calvin Klein και το μετέφερε από το αρχείο στην pop κουλτούρα.
Έτσι, αυτό που κάποτε αποτελούσε το ιδιαίτερο DNA του Calvin Klein έχει περάσει πλέον στη συλλογική γλώσσα της μόδας, αλλά και της πολιτιστικής εικόνας της εποχής. Η σημερινή συλλογή αποδεικνύει την αντοχή αυτής της αισθητικής, αφήνει όμως και την αίσθηση μιας επιστροφής που έρχεται αργά: σαν η διεκδίκηση μιας κληρονομιάς να μοιάζει περισσότερο με αντίγραφο του αντιγράφου παρά με την επαναφορά του πρωτοτύπου.
Η Leoni υποστήριξε μετά την επίδειξη ότι η φαινομενική απλότητα της συλλογής είναι, στην πραγματικότητα, ιδιαίτερα δύσκολη στην επίτευξή της. Όταν δεν υπάρχει διακοσμητική υπερβολή για να κρύψει μια ατέλεια, κάθε ραφή και κάθε αναλογία βρίσκεται σε κοινή θέα. Η παρατήρηση είναι εύστοχη, αλλά δεν απαντά στο μεγαλύτερο ερώτημα: πώς μπορεί σήμερα η Calvin Klein να κάνει τον μινιμαλισμό ξανά δικό της;
Στο soundtrack της επίδειξης, η Solange έδωσε ουσιαστικά την απάντηση: ο πραγματικός μινιμαλισμός δεν αφορά μόνο την αφαίρεση όσων περισσεύουν. Αφορά την αναζήτηση αυτού που είναι απολύτως απαραίτητο. Και στη μόδα αυτό σημαίνει κάτι περισσότερο από ένα καθαρό φόρεμα, ένα αυστηρό σακάκι ή ένα καλό τζιν.
Σημαίνει ρούχα που μοιάζουν απαραίτητα για τη συγκεκριμένη στιγμή, επειδή έχουν κάτι πραγματικά δικό τους. Ο μινιμαλισμός, τελικά, δεν είναι απλώς η αφαίρεση της διακόσμησης. Είναι η αναζήτηση της ουσίας. Και αυτή δεν βρίσκεται μόνο στα αρχεία μιας ιστορικής μάρκας ή στην αναπαραγωγή των κωδίκων της, αλλά στην ικανότητα να τους μετατρέψει ξανά σε κάτι πρωτότυπο.
