Σε μια πρωτοφανή υπόθεση που αναδεικνύει τις καταχρηστικές πρακτικές από εταιρείες διαχείρισης μη εξυπηρετούμενων δανείων, το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά έβαλε νομικό «φρένο» σε καταχρηστική κατάσχεση και πλειστηριασμό ακινήτου.
Το παράδοξο της υπόθεσης έγκειται στο ότι η εταιρεία διαχείρισης απαιτήσεων προχώρησε σε αναγκαστική εκτέλεση, την ώρα που η οφειλή βρισκόταν ήδη σε τροχιά οριστικής ρύθμισης μέσω του Εξωδικαστικού Μηχανισμού.
Η νομική διαφορά αφορά οφειλή από τοκοχρεωλυτικό δάνειο του 2012, για την οποία εκδόθηκε διαταγή πληρωμής το 2023 ύψους 117.617,17 ευρώ, εντόκως από τον Ιανουάριο του ίδιου έτους. Ο οφειλέτης, ομόρρυθμος εταίρος εταιρείας, υπέβαλε οριστικά την αίτησή του στην Ηλεκτρονική Πλατφόρμα Εξωδικαστικού Μηχανισμού Ρύθμισης Οφειλών (βάσει του Ν. 4738/2020) στις 12 Δεκεμβρίου 2025.
Η διαδικασία ευοδώθηκε, οδηγώντας στην τελική υπογραφή σύμβασης αναδιάρθρωσης στις 24 Φεβρουαρίου 2026. Στους συναινούντες πιστωτές που συνυπέγραψαν τη ρύθμιση περιλαμβανόταν και εταιρεία διαχείρισης δανείων, η οποία ενεργούσε ως διαχειρίστρια της συγκεκριμένης απαίτησης.
Το τελικό ποσό ρύθμισης της οφειλής διαμορφώθηκε στα 163.288,85 ευρώ (ποσό οφειλής και τόκοι υπερημερίας), το οποίο συμφωνήθηκε να αποπληρωθεί σε 240 μηνιαίες δόσεις.
Η αντιφατική στάση του servicer
Παρά το γεγονός ότι η διαδικασία του Εξωδικαστικού βρισκόταν στο τελικό της στάδιο και τα εμπλεκόμενα μέρη όδευαν προς τη συμβασιοποίηση, ο servicer προχώρησε σε άμεση επίσπευση μέτρων αναγκαστικής εκτέλεσης.
Ειδικότερα, στις 19 Φεβρουαρίου 2026 – μόλις πέντε ημέρες πριν την οριστική υπογραφή της σύμβασης αναδιάρθρωσης – η εταιρεία επέβαλε αναγκαστική κατάσχεση στην οριζόντια ιδιοκτησία (διαμέρισμα πρώτου ορόφου) του οφειλέτη στον Πειραιά. Ορίστηκε, μάλιστα, ημερομηνία ηλεκτρονικού πλειστηριασμού για τις 30 Σεπτεμβρίου 2026.
Το δικαστήριο έκρινε ότι η συμπεριφορά της εταιρείας διαχείρισης δημιούργησε την εύλογη πεποίθηση στον οφειλέτη ότι θα συναινέσει στη ρύθμιση του χρέους, καθιστώντας την εκ των υστέρων κατάσχεση νομικά μη ανεκτή.
Η δικαστική απόφαση
Αντιμέτωπος με την απώλεια του ακινήτου του, ο δανειολήπτης άσκησε ανακοπή ζητώντας την ακύρωση της κατασχετήριας έκθεσης. Το Μονομελές Πρωτοδικείο Πειραιά (με την υπ' αριθμ. 1831/2026 απόφασή του), εξετάζοντας την υπόθεση στο πλαίσιο της διαδικασίας περιουσιακών διαφορών, έκανε δεκτή την ανακοπή ως κατ' ουσίαν βάσιμη.
Το δικαστήριο εστίασε στη διάταξη του άρθρου 281 του Αστικού Κώδικα περί καταχρηστικής άσκησης δικαιώματος. Το σκεπτικό της απόφασης υπογραμμίζει πως η ίδια η εταιρεία διαχείρισης, συμμετέχοντας και τελικά συναινώντας στην εξωδικαστική ρύθμιση, ενέδωσε στην προσπάθεια ελάφρυνσης του δανειακού βάρους.
Η παράλληλη, όμως, επίσπευση πλειστηριασμού υπερβαίνει προφανώς τα όρια που επιβάλλουν η καλή πίστη και τα χρηστά ήθη, καθώς και ο κοινωνικός και οικονομικός σκοπός του δικαιώματος. Ως εκ τούτου, η κατασχετήρια έκθεση και το απόσπασμά της ακυρώθηκαν οριστικά.
Η απόφαση αυτή λειτουργεί ως ένα αυστηρό μήνυμα προς τους πιστωτικούς φορείς ότι τακτικές πίεσης, ιδίως τη στιγμή που μια συναινετική ρύθμιση βρίσκεται στο τελικό της στάδιο, αποδοκιμάζονται πλήρως από το δικαστικό σύστημα.
Σημειώνεται ότι η απόφαση δημοσιεύθηκε με επιμέλεια των δικηγόρων Πειραιώς Γεωργίου Καλτσά και Αθηνών Νικολέτας Κατσάνου.
