«Το νέο δημοσίευμα της "Εφημερίδας των Συντακτών" για τις 24 συμβάσεις τεχνικής υποστήριξης και επικοινωνίας, ύψους σχεδόν 200 εκατ. ευρώ, που εγκρίθηκαν μέσα σε μόλις τρεις μήνες από τον αναπληρωτή υπουργό Οικονομικών Νίκο Παπαθανάση, επιβεβαιώνει με τον πιο ξεκάθαρο τρόπο όσα είχε ήδη αναδείξει η έκθεση Consultocracy των οργανισμών Vouliwatch και Solomon: ότι η κυβέρνηση έχει εγκαθιδρύσει ένα σύστημα ‘συμβουλοκρατίας' στη διαχείριση του δημόσιου χρήματος», υπογραμμίζει σε ανακοίνωσή της η Νέα Αριστερά.
«Την ώρα που το Ταμείο Ανάκαμψης και το ΕΣΠΑ παρουσιάζουν σοβαρές καθυστερήσεις και η χώρα κινδυνεύει να χάσει σημαντικούς ευρωπαϊκούς πόρους, η κυβέρνηση φαίνεται να επιλέγει μια διαφορετική προτεραιότητα: τη διοχέτευση εκατοντάδων εκατομμυρίων ευρώ σε συμβάσεις ‘τεχνικής υποστήριξης', ‘επικοινωνίας' και ‘δημοσιότητας'», σημειώνει, επισημαίνοντας πως «πρόκειται για δαπάνες που εγκρίνονται μάλιστα λίγους μήνες πριν από τη λήξη της προγραμματικής περιόδου του Ταμείου Ανάκαμψης, γεγονός που εγείρει εύλογα ερωτήματα για τη σκοπιμότητα και την αναγκαιότητά τους».
«Το δημοσίευμα αυτό, το οποίο δεν αποτελεί μεμονωμένο περιστατικό, έρχεται να προστεθεί στα στοιχεία της έκθεσης Consultocracy, σύμφωνα με τα οποία οι δαπάνες για συμβουλευτικές υπηρεσίες στο ελληνικό Δημόσιο εκτινάχθηκαν από 3,4 εκατ. ευρώ το 2017 σε περίπου 600 εκατ. ευρώ ετησίως το 2024 και το 2025 - αύξηση της τάξης του 17.000%. Την ίδια στιγμή, το 62,4% των συμβάσεων ανατίθεται χωρίς διαγωνισμό, ενώ μόλις δέκα εταιρείες απορροφούν σχεδόν το σύνολο της αξίας τους», τονίζει και καταλήγει: «Η Νέα Αριστερά έχει ήδη καταθέσει ερώτηση στη Βουλή για την αδιαφάνεια, τις απευθείας αναθέσεις και τη μεταφορά κρίσιμων αρμοδιοτήτων του κράτους σε ιδιωτικές εταιρείες. Η πρακτική αυτή δεν αποτελεί απλώς κακή διαχείριση δημόσιων πόρων. Αποδυναμώνει συστηματικά τη Δημόσια Διοίκηση, εκχωρεί βασικές λειτουργίες του κράτους σε εξωτερικούς συμβούλους και διαμορφώνει ένα παράλληλο σύστημα άσκησης πολιτικής, όπου οι δημόσιες πολιτικές σχεδιάζονται από συμβούλους και εταιρείες. Έτσι, κρίσιμες αποφάσεις λαμβάνονται εκτός θεσμικού πλαισίου, με περιορισμένη διαφάνεια και χωρίς ουσιαστική δημοκρατική λογοδοσία».
