Ο Στέφανος Κασσελάκης μέσα σε λιγότερο από τρία χρόνια έχει διανύσει μια από τις πιο αντιφατικές πολιτικές διαδρομές της μεταπολίτευσης. Από πρόεδρος του ΣΥΡΙΖΑ και εκλεγμένος «ηγέτης» του μεγαλύτερου κόμματος της ελληνικής Αριστεράς, βρίσκεται σήμερα επικεφαλής ενός νέου πολιτικού σχηματισμού, ο οποίος αναζητά ταυτότητα, εκλογική επιρροή και πλέον έναν διαφορετικό ιδεολογικό προσανατολισμό.
Η μετονομασία του κόμματος σε «Δημοκράτες - Προοδευτικό Κέντρο» δεν αποτελεί απλώς μια αλλαγή ταμπέλας. Συνοδεύεται από μια σαφή προσπάθεια επανατοποθέτησης στον πολιτικό χάρτη, με τον ίδιο να περιγράφει πλέον τον χώρο του ως «φιλελεύθερο κέντρο της εφαρμοσμένης πολιτικής».
Ο καταλύτης
Εκείνο όμως που λειτούργησε ως καταλύτης ήταν η διαδικτυακή συζήτηση του Στέφανου Κασσελάκη με τον Άδωνι Γεωργιάδη. Δεν ήταν μόνο ότι οι δύο πολιτικοί συνομίλησαν σε ήπιους τόνους. Ήταν κυρίως ότι σε αρκετά ζητήματα εμφανίστηκαν να συγκλίνουν, δημιουργώντας την εικόνα μιας πολιτικής εγγύτητας, που μέχρι πριν από λίγους μήνες θα φάνταζε αδιανόητη για έναν πρώην πρόεδρο του ΣΥΡΙΖΑ.
Ακολούθησαν δύο αποχωρήσεις...
Η εικόνα αυτή λειτούργησε ως θρυαλλίδα για τις πρώτες σοβαρές εσωκομματικές αντιδράσεις. Μέσα σε ένα εικοσιτετράωρο αποχώρησαν η αντιπρόεδρος του κόμματος Θεοδώρα Τζάκρη, που ήταν δίπλα του από την πρώτη στιγμή της αποκαθήλωσής του από την ηγεσία του ΣΥΡΙΖΑ και ο βουλευτής Μιχάλης Χουρδάκης – είχε διατελέσει και εκπρόσωπος τύπου του κόμματος- δίνοντας ιδεολογικό και όχι προσωπικό χαρακτήρα στη ρήξη.
Το μέλλον είναι άδηλο...
Το πολιτικό εγχείρημα του Στέφανου Κασσελάκη εισέρχεται πλέον σε μια εντελώς διαφορετική φάση. Η προσπάθεια δημιουργίας ενός κόμματος του φιλελεύθερου Κέντρου μοιάζει να κλείνει οριστικά το κεφάλαιο της σχέσης του με την ελληνική Αριστερά. Το ερώτημα είναι αν ο νέος αυτός πολιτικός χώρος διαθέτει πραγματικό ακροατήριο ή αν θα παραμείνει μια πολιτική αναζήτηση χωρίς εκλογικό αντίκρισμα.
Οι μέχρι τώρα δημοσκοπήσεις, που καταγράφουν ποσοστά γύρω στο 1%, δεν αφήνουν μεγάλα περιθώρια αισιοδοξίας. Ωστόσο, στην πολιτική οι μετατοπίσεις κρίνονται πάντα από το αν κατορθώνουν να δημιουργήσουν νέο κοινό και όχι μόνο να αλλάξουν ιδεολογική διεύθυνση. Εν ολίγοις, το αποτέλεσμα μετράει και αυτό δεν θα αργήσει να προκύψει.
Γ.Δ.
