Σφοδρή επίθεση στον πρωθυπουργό εξαπολύει ο ΣΥΡΙΖΑ-Προοδευτική Συμμαχία μέσω ανακοίνωσής του, κατηγορώντας τον Κυριάκο Μητσοτάκη ότι θέτει το προσωπικό του συμφέρον πάνω από το δημόσιο. Η Κουμουνδούρου υιοθετεί το πρωτοσέλιδο της εφημερίδας «ΑΥΓΗ», κάνοντας λόγο για προσπάθεια «εξαγοράς» αξιώματος στις Βρυξέλλες, ενόψει μιας εξαιρετικά επισφαλούς εκλογικής αναμέτρησης για τον ίδιο και το κόμμα του.
Σύμφωνα με την αξιωματική αντιπολίτευση, η ελληνική οικονομία και οι ανάγκες των πολιτών θυσιάζονται στον βωμό των πολιτικών φιλοδοξιών. Το κόμμα καταγγέλλει ως προκλητική την πρόωρη αποπληρωμή του ρυθμισμένου χρέους, υποστηρίζοντας ότι τα οφέλη της οικονομικής βελτίωσης δεν φτάνουν ποτέ στην κοινωνική πλειοψηφία.
Τα στοιχεία είναι αμείλικτα και διαψεύδουν το κυβερνητικό αφήγημα για βελτίωση της οικονομίας και για οφέλη που δεν φτάνουν ποτέ στην κοινωνία.
Τα οικονομικά στοιχεία του χρέους και ο παραλληλισμός με το 1962
Στην ανακοίνωση παρατίθενται συγκεκριμένα στοιχεία για την εξόφληση διμερών δανείων του πρώτου μνημονίου (με αρχικό ορίζοντα έως το 2041), τα οποία, σύμφωνα με τον ΣΥΡΙΖΑ, βελτιώνουν τους προϋπολογισμούς ξένων κρατών:
-
28,1 δισ. ευρώ: Το συνολικό ποσό που διατίθεται την περίοδο 2022-2026 για την αποπληρωμή των δανείων.
-
15,7 δισ. ευρώ: Το μέρος του «σκληρού» μαξιλαριού ρευστότητας —που άφησε η διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ— το οποίο χρησιμοποιήθηκε για αυτόν τον σκοπό.
-
23 δισ. ευρώ: Το εκτιμώμενο ποσό που έχουν λάβει έως τώρα η Γερμανία, η Γαλλία, η Ιταλία και η Ισπανία.
-
300 εκατ. ευρώ ετήσιο κόστος: Η επιβάρυνση για τη χώρα, καθώς αποπληρώνονται πρόωρα δάνεια με επιτόκιο 1,5%, ενώ το νέο χρέος εκδίδεται με κόστος κοντά στο 4%.
Σήμερα το σύνθημα "Προίκα στην Παιδεία και όχι στην Σοφία" μπορεί να παραφραστεί σε "Προίκα στον Λαό και όχι στον Κυριάκο".
Ο ΣΥΡΙΖΑ παρομοιάζει τους χειρισμούς αυτούς με την «ευρωπαϊκή προίκα Μητσοτάκη», κάνοντας ιστορική αναδρομή στο 1962 και τις 30.000 χρυσές λίρες που δόθηκαν από το δημόσιο ταμείο για τον γάμο της πριγκίπισσας Σοφίας. Καταλήγοντας, παραφράζει το σύνθημα της εποχής εκείνης, ζητώντας οι πόροι να κατευθυνθούν στις πραγματικές ανάγκες της κοινωνίας.
