Πριν καν λάβει επίσημη μορφή, ονομασία και στελέχωση, η πρόθεση του Αντώνη Σαμαρά να συγκροτήσει νέο πολιτικό σχηματισμό προκαλεί "έντονο πονοκέφαλο" στο κυβερνών κόμμα, εγείροντας ερωτήματα για το μέγεθος των διαρροών που μπορεί να παγιωθούν.
Τα ευρήματα των πρόσφατων μετρήσεων αποτυπώνουν μια αξιοσημείωτη διάθεση διερεύνησης από την πλευρά της κοινής γνώμης:
-
Στη δημοσκόπηση της MRB, το 4,9% των ερωτηθέντων δηλώνει βέβαιο για την επιλογή ενός τέτοιου κόμματος, ενώ ένα 11,9% το θεωρεί πιθανό.
-
Στην έρευνα της GPO, το 9,5% αξιολογεί ως πολύ ή αρκετά πιθανή τη στήριξη του εγχειρήματος.
Η έρευνα της Pulse αναδεικνύει την ουσιαστική πηγή άντλησης ψηφοφόρων:
Μεταξύ των αποστασιοποιημένων ψηφοφόρων της ΝΔ του 2023, το 15% δηλώνει ότι «σίγουρα» θα στήριζε τον πρώην πρωθυπουργό και το 17% πως «μάλλον» θα το έκανε, διαμορφώνοντας μια δυνητική δεξαμενή της τάξεως του 32% για τη συγκεκριμένη ομάδα. Αντίθετα, στους συμπαγείς ψηφοφόρους της ΝΔ, τα αντίστοιχα ποσοστά περιορίζονται στο 2% και 6%.
Τα στοιχεία αυτά αποτυπώνουν μια αρχική τάση και όχι μια εγγυημένη εκλογική βάση, καθώς το εγχείρημα στερείται ακόμη επίσημου προγράμματος και οργανωτικής δομής, επιτρέποντας στους πολίτες να προβάλλουν σε αυτό τις δικές τους προσδοκίες.
Η στελέχωση του εγχειρήματος και τα πρόσωπα-κλειδιά
Σύμφωνα με πληροφορίες για τις διεργασίες στο παρασκήνιο, έχει ήδη επέλθει συμφωνία με τον Μάριο Σαλμά, ενώ σε προχωρημένο στάδιο βρίσκονται οι συζητήσεις με τη Βούλα Πατουλίδου και τον καθηγητή του Πανεπιστημίου Stanford Ιωάννη Ιωαννίδη. Παράλληλα, εξετάζεται η υποψηφιότητα του Θανάση Σκορδά, ενώ στο τραπέζι έχουν πέσει τα ονόματα των Αργύρη Ντινόπουλου, Πάνου Παναγιωτόπουλου και Κώστα Τζαβάρα.
Η συνύπαρξη εμπειρότατων κομματικών στελεχών, που διαθέτουν προσβάσεις σε τοπικά δίκτυα, με προσωπικότητες εκτός του στενού πολιτικού σωλήνα συνιστά μια διπλή πρόκληση: αφενός διευρύνει την απήχηση του φορέα, αφετέρου απαιτεί μια συμπαγή προγραμματική πρόταση για να διασφαλιστεί η εσωτερική συνοχή.
Ο ανταγωνισμός στον συντηρητικό χώρο και οι επιπτώσεις στις αυτοδυναμίες
Το ενδεχόμενο εγχείρημα Σαμαρά καλείται να διεκδικήσει χώρο σε μια ήδη κορεσμένη δεξιά πτέρυγα, απευθυνόμενο σε απογοητευμένους συντηρητικούς ψηφοφόρους, σε πολίτες που κινούνται στα δεξιά της ΝΔ, αλλά και στη δεξαμενή της αποχής.
Η ιδεολογική πλατφόρμα του Αντώνη Σαμαρά εστιάζει στην προάσπιση της εθνικής κυριαρχίας, την αυστηροποίηση της μεταναστευτικής πολιτικής, την προστασία της παραδοσιακής οικογένειας και την εναντίωση στη «woke» ατζέντα. Η τοποθέτηση αυτή προκαλεί ευθείες αναταράξεις σε άλλους σχηματισμούς:
-
Η Φωνή Λογικής της Αφροδίτης Λατινοπούλου και η Νίκη βρίσκονται αντιμέτωπες με έναν ισχυρό διεκδικητή του πυρήνα της πολιτικής τους ταυτότητας, με τις μικρές διαρροές να απειλούν ακόμα και την κοινοβουλευτική τους εκπροσώπηση.
-
Η Ελληνική Λύση πιέζεται στα πεδία των εθνικών θεμάτων και του μεταναστευτικού. Το κυβερνητικό παρελθόν του κ. Σαμαρά μπορεί να προσφέρει εγγύηση αξιοπιστίας, αλλά ταυτόχρονα αποτελεί τρωτό σημείο για όσους απορρίπτουν το παλαιό πολιτικό σύστημα.
-
Παράλληλα, καταγράφεται πιθανότητα πίεσης προς το συντηρητικό τμήμα του ακροατηρίου που προσελκύει η Μαρία Καρυστιανού, χωρίς ωστόσο να θεωρείται δεδομένη η μετακίνηση ψηφοφόρων.
Το στρατηγικό αδιέξοδο της Νέας Δημοκρατίας
Για την κυβερνητική παράταξη, η παρουσία του πρώην προέδρου της δυσχεραίνει την προσπάθεια επαναπροσεγγίσεως των δυσαρεστημένων συντηρητικών ψηφοφόρων, καθώς τους προσφέρεται μια επιλογή με οικεία πολιτικά χαρακτηριστικά.
Η ηγεσία της ΝΔ βρίσκεται αντιμέτωπη με ένα διπλό στρατηγικό ρίσκο:
-
Μια στροφή προς τα δεξιά για τον περιορισμό των διαρροών κινδυνεύει να αποξενώσει το μετριοπαθές Κέντρο.
-
Η επιμονή στο κεντρώο προφίλ αφήνει ακάλυπτο το πεδίο της συντηρητικής κριτικής περί ιδεολογικής διολίσθησης.
Παράλληλα, η πιθανή μετακίνηση τοπικών στελεχών απειλεί να στερήσει από τη ΝΔ πολύτιμους οργανωτικούς μηχανισμούς. Ακόμη κι αν δεν αμφισβητηθεί η πρώτη θέση του κυβερνώντος κόμματος, η απώλεια δυνάμεων μπορεί να καταστήσει ανέφικτη την αυτοδυναμία, επιβάλλοντας σύνθετες μετεκλογικές συμμαχίες.
