Η επιστροφή των ροών αργού πετρελαίου κοντά στα προπολεμικά επίπεδα αποδεικνύεται ανεπαρκής για να επαναφέρει την κανονικότητα, όπως επισημαίνει το Bloomberg. Οι τιμές διατηρούνται περίπου 40% υψηλότερα σε σύγκριση με την περίοδο πριν από την έναρξη των εχθροπραξιών, δημιουργώντας ισχυρές πιέσεις σε πληθωρισμό, επιχειρήσεις και νοικοκυριά. Ακόμη και η συντονισμένη απόφαση των χωρών της G7 να αποδεσμεύσουν 100 εκατομμύρια βαρέλια από τα στρατηγικά τους αποθέματα δεν κατάφερε να ανατρέψει την καθοδική πορεία της διαθεσιμότητας ούτε να αποκλιμακώσει την κατάσταση.
Κεντρικό ρόλο σε αυτή τη στασιμότητα διαδραματίζει η διαρκής απειλή μιας νέας κλιμάκωσης. Η ενίσχυση της στρατιωτικής παρουσίας των ΗΠΑ στον Περσικό Κόλπο και οι πιέσεις του Ιράν στη ναυσιπλοΐα συνθέτουν ένα εκρηκτικό σκηνικό.
Τα Στενά του Ορμούζ παραμένουν στο «μάτι του κυκλώνα», δεδομένου ότι από εκεί διοχετευόταν παραδοσιακός όγκος που αντιστοιχούσε στο 20% της παγκόσμιας κατανάλωσης. Την ίδια στιγμή, οι επιθέσεις των Χούθι στην Ερυθρά Θάλασσα (που υποστηρίζονται από την Τεχεράνη) συνεχίζουν να θέτουν σε άμεσο κίνδυνο ακόμη μία κομβική αρτηρία μεταφοράς ενέργειας.
Η εκτόξευση του κόστους μεταφοράς και η κατάρρευση των αποθεμάτων
Ακόμη και όταν το πετρέλαιο καταφέρνει να φτάσει στους προορισμούς του, η διαδικασία απαιτεί πολύπλοκες ενδιάμεσες διαδρομές, μεταφορτώσεις από πλοίο σε πλοίο και έκτακτες πρακτικές που εκτοξεύουν τα έξοδα. Τα ναύλα των πετρελαιοφόρων έχουν σπάσει κάθε προηγούμενο ρεκόρ, ξεπερνώντας το 1,2 εκατομμύριο δολάρια ημερησίως για τη δρομολόγηση αργού από τον Περσικό Κόλπο προς την Κίνα, επιβαρύνοντας άμεσα την τελική τιμή του καυσίμου.
Στο πεδίο των αποθεμάτων, η εικόνα είναι εξίσου δυσοίωνη. Τα παγκόσμια αποθέματα έχουν συρρικνωθεί στα 4,3 δισ. βαρέλια, καταγράφοντας βουτιά άνω των 400 εκατ. βαρελιών από τον περασμένο Μάρτιο. Αντιθέτως, η παγκόσμια ζήτηση έχει ανακάμψει δυναμικά, αγγίζοντας τα 104,8 εκατ. βαρέλια ημερησίως (αύξηση 6,5 εκατ. βαρελιών την ημέρα σε σχέση με το ναδίρ του Μαΐου).
Το έλλειμμα καυσίμων και ο ρόλος των επενδυτών
Η αποκατάσταση των αποστολών αργού δεν ισοδυναμεί με επάρκεια έτοιμων καυσίμων. Οι εξαγωγές από βασικά κέντρα διύλισης, όπως η Μέση Ανατολή και η Ρωσία, παραμένουν περιορισμένες. Αυτό αναγκάζει τα διυλιστήρια του υπόλοιπου πλανήτη να δουλεύουν στο «κόκκινο», αγοράζοντας ακριβό αργό για να διατηρήσουν την παραγωγή ντίζελ και άλλων προϊόντων, συντηρώντας έτσι τις πιθανότητες νέων ανατιμήσεων.
Παράλληλα, το πετρέλαιο λειτουργεί πλέον εκ νέου ως εργαλείο αντιστάθμισης πληθωριστικών κινδύνων. Με τις αποδόσεις των ομολόγων σε υψηλά επίπεδα και τις κεντρικές τράπεζες σε στάση αναμονής, οι επενδυτές στρέφονται ξανά στην ενέργεια. Το τελικό επίπεδο των 100 δολαρίων δεν αντικατοπτρίζει απλώς τα επίπεδα παραγωγής, αλλά τη συνολική αποτίμηση του κινδύνου, την ακριβή εφοδιαστική αλυσίδα και τη στενότητα των παγκόσμιων υποδομών.
