Τουλάχιστον 258 έδρες στη Βουλή των Αντιπροσώπων εξασφάλισαν οι Δημοκρατικοί—τη μεγαλύτερη πλειοψηφία τους από το 1992, όταν εξελέγη για πρώτη φορά ο Μπιλ Κλίντον. Το όριο των 258 εδρών —σε μια Βουλή 435 μελών— κλείδωσε την Κυριακή 22 Νοεμβρίου, με τη νίκη του Δημοκρατικού Τσακ Χάμπαρντ απέναντι στη Ρεπουμπλικανή βουλεύτρια Βιρτζίνια Φοξ στη Βόρεια Καρολίνα.
Η επίδοση αυτή ξεπερνά την εκλογή του Μπαράκ Ομπάμα το 2008 (257 έδρες), χωρίς ωστόσο να φτάνει τις πλειοψηφίες άνω των 300 εδρών που είχαν καταγράψει οι Δημοκρατικοί στην εποχή του Φραγκλίνου Ρούζβελτ.
Μέχρι στιγμής, το κόμμα έχει κερδίσει 44 περισσότερες έδρες στη Βουλή, τέσσερις παραπάνω από τις 40 που είχε πετύχει στις ενδιάμεσες εκλογές του 2018, κατά την πρώτη προεδρική θητεία του Ντόναλντ Τραμπ.
Οι εκκρεμότητες του Δεκεμβρίου και η εικόνα των Ρεπουμπλικανών
Τέσσερις ακόμη αναμετρήσεις για τη Βουλή των Αντιπροσώπων παραμένουν ανοιχτές και θα κριθούν σε δεύτερο γύρο τον Δεκέμβριο: μία στη Μινεσότα, μία στο Τενεσί και δύο στη Λουιζιάνα.
Στον αντίποδα, οι Ρεπουμπλικανοί θα βρεθούν στη μειοψηφία με τουλάχιστον 173 έδρες, σε ένα από τα χαμηλότερα επίπεδα των τελευταίων δεκαετιών.
Ο αριθμός αυτός απέχει πολύ τόσο από τις 247 έδρες που είχαν κατακτήσει το 2014, προς το τέλος της διακυβέρνησης Ομπάμα, όσο και από τις 230 έδρες του 1994, στην άνοδο του Νιουτ Γκίνγκριτς, ενώ το ιστορικό υψηλό τους παραμένει στις 301 έδρες κατά τις εκλογές του 1920.
Διχασμένη διακυβέρνηση, Γερουσία και πρόγραμμα 100 ημερών
Το αποτέλεσμα δημιουργεί σκηνικό διχασμένης διακυβέρνησης, με τους Δημοκρατικούς να ελέγχουν τόσο τη Βουλή όσο και τη Γερουσία —όπου εξασφάλισαν πλειοψηφία 56 εδρών στη 100μελή αίθουσα, το μεγαλύτερο προβάδισμά τους εδώ και πάνω από μια δεκαετία— και τον Ντόναλντ Τραμπ να παραμένει στον Λευκό Οίκο κατά τη δεύτερη θητεία του.
Αναλαμβάνοντας τον έλεγχο και των δύο σωμάτων του Κογκρέσου, οι Δημοκρατικοί ετοιμάζουν πρόγραμμα 100 ημερών για την αντιμετώπιση του υψηλού κόστους διαβίωσης, ενώ σχεδιάζουν παράλληλα ένα ευρύ πρόγραμμα ελέγχου απέναντι στην οικονομική και εξωτερική πολιτική του Τραμπ για το υπόλοιπο της θητείας του.