H «εκθρόνιση», σύλληψη του Νικολάς Μαδούρο και η στήριξη μιας φιλοαμερικανικής κυβέρνησης ήταν μόνο η πρώτη φάση του σχεδίου Τραμπ για τη Βενεζουέλα. Το δεύτερο σκέλος και ίσως πιο σημαντικό, όπως είχε επισημάνει το Sin από τον Ιανουάριο, ήταν να μπει αμερικανικό χέρι στα κολοσσιαία αποθέματα πετρελαίου της λατινοαμερικανικής χώρας.
Οπερ και εγένετο μετά τη σημερινή συμφωνία Ουάσιγκτον-Καράκας, που προβλέπει ότι οι ΗΠΑ αποκτούν τον έλεγχο του 55% της παραγωγής κοινοπραξίας στη Βενεζουέλα, με πρόσβαση σε 65 δισ. βαρέλια επιβεβαιωμένων αποθεμάτων. Το ενεργειακό-πετρελαϊκό deal του Τραμπ μπορεί να αναδιαμορφώσει τον παγκόσμιο ενεργειακό χάρτη και να δώσει στις ΗΠΑ πρόσβαση σε έναν τεράστιο στρατηγικό πόρο.
Μετατόπιση προς τη Δύση
Στα χαρτιά πρόκειται για μια σημαντική γεωπολιτική κίνηση για τις ΗΠΑ, ενόσω μάλιστα η Ουάσιγκτον προσπαθεί να ενισχύσει την επιρροή της στη Μέση Ανατολή και να διασφαλίσει τη ροή πετρελαίου μέσω των πιο κρίσιμων ενεργειακών σημείων «διασποράς», όπως είναι τα Στενά του Ορμούζ.
Σε αυτό το περιβάλλον, η πρόσβαση της Αμερικής σε έναν τεράστιο δυτικό πετρελαϊκό πόρο, κοντά στην γειτονιά της, αποκτά αξία που υπερβαίνει κατά πολύ την οικονομική του διάσταση.
Το χτύπημα στην Κίνα
Παράλληλα- και τούτου έχει μείζονα γεωπολιτική σημασία- αποκόπτει τη Βενεζουέλα από την κινεζική σφαίρα επιρροής. Για χρόνια η χώρα της Λατινικής Αμερικής Βενεζουέλα αποτέλεσε έναν από τους σημαντικούς προμηθευτές πετρελαίου της Κίνας, ιδιαίτερα μετά την επιβολή αμερικανικών κυρώσεων και τον περιορισμό της πρόσβασης του Καράκας στις δυτικές αγορές.
Υπό αυτό το πρίσμα το Πεκίνο χάνει δυνητικά έναν σημαντικό μακροπρόθεσμο προμηθευτή και επενδυτικό χώρο, ενώ οι αμερικανικές εταιρείες αποκτούν προνομιακή θέση σε έναν από τους τελευταίους τεράστιους αναξιοποίητους πετρελαϊκούς πόρους του πλανήτη.
Αντίστοιχα περιορίζεται ο χώρος επιρροής της Ρωσίας, η οποία είχε έρθει κοντά με το Καράκας.
Τα μεγάλα πρακτικά προβλήματα
Όλα τα παραπάνω, τουλάχιστον στα χαρτιά όπως αναφέραμε, μοιάζουν ιδανικά για τις ΗΠΑ. Στην πραγματικότητα υπάρχει μεγάλη αβεβαιότητα και εκφράζονται αμφιβολίες για την υλοποίηση του αμερικανικού πετρελαϊκού project στη Βενεζουέλα. Η χώρα διαθέτει τεράστια αποθέματα, αλλά όχι την αντίστοιχη παραγωγική ικανότητα η «αναγέννηση» της πετρελαϊκής βιομηχανίας της Βενεζουέλας θα μπορούσε να αποδειχθεί μια διαδικασία πολυετούς διάρκειας και ιδιαίτερα απαιτητική, με κόστος που ενδέχεται να ξεπεράσει τα 100 δισεκατομμύρια δολάρια. Χρόνια διαφθοράς, ανεπαρκών επενδύσεων, πυρκαγιών και κλοπών έχουν αφήσει τις υποδομές αργού πετρελαίου της χώρας σε κατάσταση διάλυσης.
Αυτό σημαίνει πως ανασυγκρότησή τους σε βαθμό που να επανέλθει η παραγωγή της Βενεζουέλας στα επίπεδα αιχμής της δεκαετίας του 1970 θα απαιτούσε από τους αμερικανικούς κολοσσούς —μεταξύ των οποίων είναι η Chevron, η ExxonMobil και η ConocoPhillips, να δαπανήσουν πολύ χρόνο και χρήμα.
Η σημερινή παραγωγή της Βενεζουέλας κινείται περίπου στα 1,25 εκατ. βαρέλια ημερησίως, Αυτό σημαίνει στην πράξη ότι τα 65 δισ. βαρέλια που προβλέπει είναι πρωτίστως γεωπολιτικό και στρατηγικό απόθεμα, όχι άμεση προσθήκη στην παγκόσμια ημερήσια προσφορά, τα οποία θα εκμεταλλεύονται οι ΗΠΑ.
Τι θα γίνει με τις τιμές των καυσίμων
Όλο το προηγούμενο διάστημα και εξαιτίας των χειρισμών στον πόλεμο στο Ιράν που εκτόξευσε τις τιμές των καυσίμων, ο Ντόναλντ Τραμπ έγινε αποδέκτης σκληρής κριτικής. Αναλυτές εκτιμούν ότι μέσω αυτής της συμφωνίας θέλει να κερδίσει πάλι τις εντυπώσεις, επισημαίνουν όμως ότι η τιμή της βενζίνης δεν μπορεί να υποχωρήσει άμεσα.
Η αμερικανική κυβέρνηση, πάντως, συνδέει τη συμφωνία με την προσπάθεια να αυξηθεί η προσφορά αργού και να μειωθούν οι τιμές καυσίμων. Ο Τραμπ μάλιστα υποστήριξε ότι η συμφωνία θα μειώσει σημαντικά τις τιμές της βενζίνης.
Ωστόσο, η τιμή της βενζίνης δεν καθορίζεται μόνο από το Brent, αλλά και από τα περιθώρια διύλισης, τη φορολογία, τις μεταφορές και τις ισοτιμίες. Επομένως, η συμφωνία μπορεί υπό προϋποθέσεις να λειτουργήσει ως «φρένο» στις διεθνείς τιμές πετρελαίου, αλλά δεν αποτελεί από μόνη της εγγύηση για φθηνότερη βενζίνη.
