Καθώς ο Γουόρεν Μπάφετ (Warren Buffett) παραδίδει τη σκυτάλη της διοίκησης της Berkshire Hathaway, οι αγορές αναρωτιούνται τι χάνεται μαζί του και γιατί το αποτύπωμά του μοιάζει αδύνατο να επαναληφθεί.
Έπειτα από έξι δεκαετίες στο τιμόνι της Berkshire Hathaway, ο Γουόρεν Μπάφετ μόλις αποχώρησε από τη θέση του CEO, αφήνοντας πίσω του ένα επενδυτικό ρεκόρ που δύσκολα θα ξαναγραφτεί. Από το 1964 έως το 2024, η Berkshire κατέγραψε ετήσια σύνθετη απόδοση 19,9%, σχεδόν διπλάσια από εκείνη του S&P 500, μεταφράζοντας μια αρχική επένδυση σε συνολική απόδοση άνω του 5.500.000% (5,5 εκατομμυρίων τοις εκατό).
Όταν ο Buffett ανέλαβε τον έλεγχο της Berkshire στα μέσα της δεκαετίας του 1960, η εταιρεία δεν ήταν παρά μια προβληματική υφαντουργία και η μετοχή της διαπραγματευόταν κοντά στα 19 δολάρια. Στα τέλη του 2025, μία μετοχή Class A ξεπερνούσε τις 750.000 δολάρια, αποτυπώνοντας μια διαδρομή που έχει καταγραφεί ως μοναδική στην ιστορία των αγορών.
Η επιτυχία αυτή δεν βασίστηκε σε σύνθετα χρηματοοικονομικά τεχνάσματα, αλλά σε μια σχεδόν ασκητική επενδυτική φιλοσοφία: αξιοποίηση του ασφαλιστικού "float" ως φθηνού κεφαλαίου, επενδύσεις σε επιχειρήσεις με διαχρονικές ταμειακές ροές και, κυρίως, χρόνος. Πολύς χρόνος. Με αυτό το μοντέλο, η Berkshire δημιούργησε μακροχρόνιες συμμετοχές σε κολοσσούς όπως η Coca-Cola και η American Express, ενώ επεκτάθηκε σε σιδηροδρόμους, ενέργεια και βιομηχανία μέσω θυγατρικών πλήρους ιδιοκτησίας.
Για πολλούς επαγγελματίες της αγοράς το επίτευγμα δεν είναι απλώς εντυπωσιακό, αλλά μη επαναλήψιμο. Όπως σημειώνουν, ο συνδυασμός Μπάφετ - Τσάρλι Μάνγκερ, μαζί με το ιστορικό timing και την πειθαρχία κεφαλαίου, συνιστούν μια σύμπτωση παραγόντων που δύσκολα θα ξαναβρεθεί.
Η αποχώρηση του Μπάφετ από τη θέση του CEO, την οποία αναλαμβάνει πλέον ο Γκρεγκ Έιμπελ (Greg Abel), δεν σηματοδοτεί μόνο αλλαγή ηγεσίας, αλλά το τέλος μιας εποχής. Ο ίδιος έχει δηλώσει ότι «πηγαίνει προς τη σιωπή», περιορίζοντας τη δημόσια παρουσία του, αν και παραμένει πρόεδρος του ομίλου. Ο Έιμπελ θα αναλάβει και τη συγγραφή της ετήσιας επιστολής προς τους μετόχους, ενός θεσμού που ο Μπάφετ καθιέρωσε το 1965 και εξελίχθηκε σε σημείο αναφοράς για επενδυτές σε όλο τον κόσμο.
Παράλληλα, το ετήσιο meeting της Berkshire στην Ομάχα, το λεγόμενο «Woodstock των καπιταλιστών», υπήρξε για δεκαετίες ένας ζωντανός θεσμός, όπου ο Μπάφετ λειτουργούσε ως σταθερός αφηγητής σε περιόδους κρίσης, μεταφράζοντας την πολυπλοκότητα των αγορών σε απλή, σχεδόν καθησυχαστική γλώσσα.
Η Berkshire, πιστή στην κουλτούρα που ο ίδιος καλλιέργησε, δεν διέσπασε ποτέ τη μετοχή της, δεν παρείχε guidance και άφηνε ευρεία αυτονομία στις θυγατρικές της, διατηρώντας όμως αυστηρό έλεγχο στη διάθεση κεφαλαίων από την έδρα της στην Ομάχα.
Σήμερα, με ταμειακά διαθέσιμα άνω των 380 δισ. δολαρίων και με 12 συνεχόμενα τρίμηνα καθαρών πωλήσεων μετοχών, η Berkshire αντανακλά τόσο τη δύναμή της όσο και τη διαχρονική επιφυλακτικότητα του ιδρυτή της.
Το ερώτημα για την επόμενη ημέρα αφορά κυρίως το μέλλον του τεράστιου χαρτοφυλακίου εισηγμένων μετοχών της εταιρείας. Χωρίς έναν προφανή διάδοχο με το ίδιο ιστορικό επιτυχιών στις δημόσιες αγορές, δεν είναι λίγοι όσοι εκτιμούν ότι η Berkshire ενδέχεται σταδιακά να περιορίσει τον ενεργό ρόλο της στο stock picking.
Ο ίδιος ο Μπάφετ, πάντως, είχε προειδοποιήσει εδώ και χρόνια τους μετόχους να μη συγχέουν τη μεταβλητότητα με την αποτυχία. «Η μετοχή μας θα κινηθεί ιδιότροπα», είχε γράψει, «και ενίοτε θα πέσει ακόμη και 50%. Μην απελπίζεστε».
Ίσως αυτή να είναι και η πιο συμπυκνωμένη κληρονομιά του: μια φιλοσοφία ψυχραιμίας, υπομονής και εμπιστοσύνης στον χρόνο, στοιχεία που, μαζί του, φαίνεται να αποσύρονται από το προσκήνιο των αγορών.
