Προειδοποίηση ότι αυξάνεται η πιθανότητα περαιτέρω κλιμάκωσης του πολέμου στο Ιράν από τον Ντόναλντ Τραμπ, σενάριο θα μπορούσε να οδηγήσει ακόμη και σε επιστροφή συνθηκών «στασιμοπληθωρισμού τύπου δεκαετίας του 1970», απηύθυνε ο γνωστός οικονομολόγος Νουριέλ Ρουμπινί.
Μιλώντας στο διεθνές φόρουμ Ambrosetti στην Ιταλία, ο Ρουμπινί -ο οποίος έχει συνδεθεί με την πρόβλεψη της χρηματοπιστωτικής κρίσης του 2008- αμφισβήτησε την άποψη ότι ο Αμερικανός πρόεδρος επιδιώκει άμεση αποκλιμάκωση. Αντιθέτως, εκτιμά ότι τα πολιτικά και γεωπολιτικά κίνητρα ενδέχεται να τον ωθήσουν προς την αντίθετη κατεύθυνση.
Σύμφωνα με την ανάλυσή του, η ζημιά στην οικονομία έχει ήδη συντελεστεί σε μεγάλο βαθμό, γεγονός που περιορίζει τα κίνητρα για έναν γρήγορο συμβιβασμό. Μια εκεχειρία υπό όρους που θα θεωρηθούν ευνοϊκοί για την Τεχεράνη, θα μπορούσε να πλήξει την αξιοπιστία της Ουάσιγκτον και να έχει πολιτικό κόστος ενόψει των επόμενων εκλογών.
Σε αυτό το πλαίσιο, η επιλογή της κλιμάκωσης εμφανίζεται, κατά τον ίδιο, ως μια στρατηγική με ρίσκο, αλλά και δυνητικά υψηλή απόδοση.
Το βασικό σενάριο που περιγράφει περιλαμβάνει εντατικοποίηση των στρατιωτικών επιχειρήσεων, με στόχο την αποδυνάμωση της ιρανικής ηγεσίας και των στρατιωτικών δομών της χώρας. Σε μια τέτοια εξέλιξη, δεν αποκλείεται ακόμη και αλλαγή καθεστώτος, κάτι που -αν και θα οδηγούσε σε βραχυπρόθεσμη άνοδο των τιμών ενέργειας- θα μπορούσε μακροπρόθεσμα να ενισχύσει τη γεωπολιτική σταθερότητα.
Ωστόσο, ο Ρουμπινί επισημαίνει ότι το εναλλακτικό σενάριο είναι πολύ πιο ανησυχητικό. Εάν η κλιμάκωση δεν οδηγήσει σε γρήγορη επικράτηση και το Ιράν καταφέρει να διατηρήσει την πίεση, ιδίως μέσω παρεμβάσεων στα Στενά του Ορμούζ ή επιθέσεων σε ενεργειακές υποδομές του Κόλπου, τότε η παγκόσμια οικονομία ενδέχεται να βρεθεί αντιμέτωπη με έναν συνδυασμό υψηλού πληθωρισμού και χαμηλής ανάπτυξης.
Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, οι τιμές του πετρελαίου θα μπορούσαν να εκτιναχθούν, εντείνοντας τις πληθωριστικές πιέσεις, ενώ ταυτόχρονα η οικονομική δραστηριότητα θα επιβραδύνεται — ένα μοτίβο που παραπέμπει ευθέως στη δεκαετία του 1970.
Παράλληλα, οι αγορές φαίνεται να υποτιμούν αυτό το ενδεχόμενο. Αν και οι τελευταίες συνεδριάσεις έχουν χαρακτηριστεί από σχετική αισιοδοξία για πιθανή αποκλιμάκωση, ο Ρουμπινί θεωρεί ότι δεν αποτιμάται επαρκώς ο κίνδυνος ενός παρατεταμένου πολέμου με σοβαρές οικονομικές συνέπειες.
Η κατάσταση περιγράφεται ως «διπολική»: είτε η κλιμάκωση οδηγεί σε γρήγορη νίκη και ενδεχομένως σε πιο σταθερό γεωπολιτικό περιβάλλον, είτε αποτυγχάνει και πυροδοτεί ένα σοκ αντίστοιχο με εκείνο των πετρελαϊκών κρίσεων του 20ού αιώνα.
Σε κάθε περίπτωση, ο γνωστός οικονομολόγος δεν θεωρεί ως βασικό του σενάριο την ύφεση ή τον στασιμοπληθωρισμό, αλλά μια επιβράδυνση της παγκόσμιας ανάπτυξης.
Ωστόσο, υπογραμμίζει ότι οι αγορές ίσως δεν έχουν ενσωματώσει επαρκώς το ενδεχόμενο ενός πιο ακραίου αρνητικού σεναρίου, το οποίο -αν και λιγότερο πιθανό- θα μπορούσε να έχει δυσανάλογα μεγάλες επιπτώσεις.
