Τις σοβαρές παρενέργειες που μπορεί να προκαλέσει στην Ευρωζώνη —και κατ' επέκταση στην ελληνική οικονομία— η πολυεπίπεδη κρίση στη Γαλλία αναλύει ο ανεξάρτητος βουλευτής της Αριστεράς (Β2 Δυτικού Τομέα Αθηνών), Γιάννης Δραγασάκης, σε παρέμβασή του στην εφημερίδα «Τα Νέα Σαββατοκύριακο».
Όπως επισημαίνει ο κ. Δραγασάκης, η δεύτερη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ δεν αντιμετωπίζει απλώς το ενδεχόμενο μιας κρίσης χρέους, αλλά βιώνει μια παράλληλη κρίση οικονομίας και πολιτικής εκπροσώπησης. Η αλληλεπίδραση αυτών των δύο παραγόντων εντός της νομισματικής ένωσης εγκυμονεί κινδύνους συστημικής αποσταθεροποίησης.
Στο πλαίσιο αυτό, θεωρείται πιθανό να απαιτηθεί η παρέμβαση της Ευρωπαϊκής Κεντρικής Τράπεζας (ΕΚΤ). Επικαλούμενος τον προβληματισμό του Πολ Κρούγκμαν, ο πρώην αντιπρόεδρος της κυβέρνησης θέτει το ερώτημα αν η ΕΚΤ έχει τη δυνατότητα και τη βούληση να δράσει, καθώς η Γαλλία είναι τόσο μεγάλη που οι σημερινοί θεσμικοί περιορισμοί της τράπεζας ενδέχεται να μην αρκούν για τη διάσωσή της.
Το πολιτικό διακύβευμα και η ευκαιρία για αλλαγές στην Ευρώπη
Μια πιθανή διάσωση της Γαλλίας θα απαιτήσει μεταρρυθμίσεις στο ευρωπαϊκό οικοδόμημα. Ο κ. Δραγασάκης τονίζει ότι:
-
Αν στην ηγεσία της χώρας βρίσκεται η ακροδεξιά, οι εξελίξεις μπορεί να θέσουν σε κίνδυνο ακόμη και τη συνοχή της Ευρωζώνης.
-
Αν υπάρξει μια προοδευτική ηγεσία, ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για αλλαγές στους ευρωπαϊκούς συσχετισμούς —στόχο που είχε θέσει η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ το 2015 χωρίς να τον επιτύχει τότε.
Για τον λόγο αυτό, η πολιτική πτυχή της κρίσης θεωρείται αυτή τη στιγμή η πιο καθοριστική.
Δημοσιονομική θωράκιση και η ανάγκη για νέο «μαξιλάρι»
Αναφορικά με την Ελλάδα, ο πρώην υπουργός σημειώνει ότι η ρύθμιση του χρέους το 2018 από την κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ προσέφερε σημαντική προστασία και ευνοϊκές συνθήκες εξυπηρέτησης έως το 2032. Ωστόσο, υπό τις παρούσες ευρωπαϊκές συνθήκες, κρίνεται απαραίτητη η συζήτηση για την επάρκεια και την ποιότητα ενός νέου αποθέματος ρευστότητας («μαξιλάρι»).
Δομικές αδυναμίες της ελληνικής οικονομίας και πολιτικό τέλμα
Ο κ. Δραγασάκης υπογραμμίζει ότι ο μεγαλύτερος κίνδυνος για τη χώρα πηγάζει από τις εγγενείς αδυναμίες του ελληνικού μοντέλου:
-
Την αδύναμη παραγωγική βάση
-
Το έλλειμμα στο εξωτερικό ισοζύγιο
-
Την υψηλή χρηματοπιστωτική εξάρτηση
-
Τις αρρυθμίες στη λειτουργία του κράτους
Σύμφωνα με τον ίδιο, η κυβέρνηση αδυνατεί να αντιμετωπίσει αυτά τα προβλήματα λόγω των ιδεολογικών και ταξικών της δεσμεύσεων, όπως φάνηκε από τη μη αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης για την αλλαγή του παραγωγικού υποδείγματος.
Την ίδια στιγμή, ασκεί κριτική και στην αριστερή και προοδευτική αντιπολίτευση, υποστηρίζοντας ότι δεν υπολογίζει επαρκώς τη δυναμική των κινδύνων, με αποτέλεσμα ο στενός κομματικός ανταγωνισμός να ακυρώνει τον αναγκαίο διάλογο. Καταλήγοντας, τονίζει ότι ο παραγωγικός και κοινωνικός μετασχηματισμός απαιτεί ευρύτερες κοινωνικές συμμαχίες, πολιτικές συναινέσεις και την ενεργή συμμετοχή της ίδιας της κοινωνίας.
